Aan de klachtcommissie van de Centrale Huisarts Post, CHP West-Friesland

april 2010.

Betreft: Klacht inzake de heer xxxx (geboren 1920)

Geachte commissie,

Deze klacht is geschreven in de hoop dat de betreffende dienstdoende huisarts en eventueel andere collega’s, hiervan willen leren. Wij beogen hiermee geen ander doel.

Gebeurtenis:

Zaterdag xx april aan het eind van de ochtend verscheen de dienstdoend huisarts van uw post (zijn naam weten we niet) bij de 90-jarige patiënt aan huis. Patiënt had donker gebraakt, was suf en had flauwvalneiging.

Aanwezig waren zijn jongste dochter en dementerende echtgenote. De arts informeerde zich enigszins over de medische voorgeschiedenis, stelde uiteraard de waarschijnlijkheidsdiagnose maagdarm-bloeding bij antistollingpil-gebruik en belde zonder overleg met de familie de ambulance voor nader onderzoek op de SEH te Hoorn. Zijn mededelingen omtrent zijn handelwijze werden niet als overleg ervaren. Naar opvattingen van patiënt werd niet gevraagd.

Overleg met de dochter had de volgende gegevens opgeleverd:

Patiënt is op, zegt al maanden dat het mooi geweest is. Wil geen medische behandeling meer, wacht op een vredig sterven. (Dit alles bekend bij eigen huisarts dr xxxx maar waarschijnlijk niet op de CHP. Graag verneem ik of de CHP inzage had in het medisch dossier van de eigen huisarts dr xxxx over patiënt via het EPD).

Patiënt komt al maanden steeds minder uit bed, eet nauwelijks meer en is sterk vermagerd, zeer moe en heeft het vaak koud.

Medische voorgeschiedenis:

Nierextirpatie wegens niertumor, endoscopische resectie colontumor en poliepen, diverse TIA’s waardoor woordvindingsstoornis, al jaren hartritmestoornis boezemfibrilleren.

Medicijngebruik o.a.: antistolling, plaspil Lasix (zonder Kalium-suppletie !!), bètablokker.

Klacht:

Het ongewenst tegen zijn zin naar de SEH sturen van patiënt, alwaar zijn leven uiteraard weer even gerekt is door balansen enigszins te herstellen met de nodige infusen  (forse vaat-ondervulling, bloedarmoede met zeer laag HB, Kalium-tekort, electrolyten-balans) was hoewel medisch verdedigbaar, een onprofessionele onmenselijke handelwijze.

Hiermee is onnodig extra leed veroorzaakt voor patiënt en zijn familie. Beter overleg, eventueel telefonisch met ook andere kinderen van patiënt, en minder gehaast medisch handelen had dit kunnen en moeten voorkomen. Aangezien vergelijkbare situaties zoals deze vaker voorkomen zou een protocol inzake verplicht werkelijk overleg met familie alvorens te handelen, zowel leed als onnodige gezondheidszorgkosten voorkomen.

Voor patiënt en zijn familie gold geen taboe op de dood, voor de arts wel? Hoe is een zo onmenselijk handelen anders te begrijpen?

Rekenend op een spoedige inhoudelijke schriftelijke reactie groet ik.

Jannes Koetsier, arts, namens de kinderen van patiënt.

PS. de reactie van deze CHP zal t.z.t. aan dit bericht worden toegevoegd.

De patiënt is twee weken na de opname thuis overleden. Dankzij ingrijpen van de familie kwam hij gelukkig twee dagen na opname weer thuis.
De CHP heeft inmiddels uitspraak gedaan inzake de klacht:
Samengevat komt het neer op het volgende:
De dienstdoende dokter had geen inzage vooraf vooraf in het medisch dossier ook niet via het ElectronischPatientDossier. Hij hield zich aan de medische standaarden dus er valt niets te verwijten.
Mijn conclusie: de medische standaarden zijn belangrijker dan de menselijke maat