|
Bijzonder snel herstel van colitis ulcerosa (7-8-09) |
Op 2 maart 2009 werd ik voor de tweede keer in mijn leven geconfronteerd met colitis ulcerosa. De eerste keer was in 1998, toen was mijn endeldarm over een afstand van 10 cm ontstoken en duurde het alles bij elkaar ongeveer 3 jaar voordat ik helemaal genas. Gedurende die drie jaar gebeurde er enorm veel met me. Ik verloor de zingeving in mijn werk (politieman), raakte bijna burnout, liep in m\'n hele lijf ontstekingen op en wild e eigenlijk alleen maar weg uit dat politieberoep. Door mij in het werk te gaan verdiepen en dat in verband te brengen met mijn eigen ontwikkeling vond ik nieuwe zingeving in het werk en begon erover te schrijven (artikelen in het korpsblad en website). De internist had mij vanaf het begin gezegd dat de ziekte ongeneeslijk was en dat ik er rekening mee moest houden dat ik daar m\'n hele leven last van zou blijven houden, (opvlammingen, medicijngebruik, darmoperaties, stoma, kanker, sterven). Een doemscenario waarvan ik direct dacht dat ik daar niet in zou trappen. Het duurde weliswaar enkele jaren maar ik werd weer gezond. De internist stuurde ik ongeveer een jaar later een briefje om hem te bedanken dat hij mij door zijn uitspraken een impuls had gegeven om op zoek te gaan naar nieuw en vooral sterker leven. Zeven jaar bleef ik klachtenvrij en op 2 maart was het weer zover. Ik had dit in oktober vorig jaar al zien aankomen, terwijl ik toen nog kerngezond was. Omstandigheden op het werk (de functie werd te zwaar ivm het naderende pensioen) lagen hieraan ten grondslag. Ik aarzelde echter niet lang en na 2 weken besloot ik de functie beschikbaar te stellen. Tegelijkertijd nam ik zelf het initiatief om een alternatief aan te bieden. Alles werd geaccepteerd en gerespecteerd, alleen de invulling van mijn functie kwam maar niet op gang en daardoor raakte ik gefrustreerd en innerlijk onrustig. Mijn dikke darm werd opnieuw op de proef gesteld door het afweersysteem dat het liet afweten. Nu bleken mijn darmen over een afstand van ong 40 cm te zijn ontstoken en ook t.h.v. de blindedarm zat een haard. Gelukkig was het geen darmkanker, maar de nieuwe internist stak hetzelfde verhaal af als zijn voorganger in 1998. Blijkbaar was er op dat gebied nog niets veranderd. Ik was intussen wel veranderd en mijn ontwikkeling had mij zoveel inzichten bezorgd dat ik vanaf dag 1 luid uitsprak dat ik vertrouw op mijn zelfgenezend vermogen en dat ik over een maand of 4 weer gezond zou zijn. Dat lukte helemaal, de ontstekingsremmers die ik in het begin innam, hadden al snel een averechtse of helemaal geen uitwerking. Ik kreeg hele vervelende bijwerkingen en de internist kon niets anders doen dan mij andere (zwaardere) medicijnen voorschrijven. Ik liet hem weten deze pillen niet zomaar in te nemen, alleen als ik zelf daartoe bereid was. Naast de behandeling in het ziekenhuis bezocht ik een klassieke homeopaat en daar kreeg ik de noodzakelijke ontbrekende informatie waarmee ik aan de slag kon. Na eerst 9 kg af te zijn gevallen, psychisch/emotioneel afgezakt te zijn tot bijna in een depressie en las te hebben gehad van veel darmbloedingen en allerlei andere symptomen, zette na ongeveer 2 maanden het herstel in. Nog eens 2 maanden later was ik geheel klachtenvrij, was ik weer 5 kg bijgekomen en nam ik geen enkele ontstekingsremmer meer. Voor mij persoonlijk is het proces op een natuurlijke wetmatige manier verlopen, voor de internist was het een uitzonderlijke gebeurtenis. Hij was ervan uitgegaan dat ik nu zeker mijn hele leven lang last zou blijven houden van de ziekte, temeer omdat de opvlamming nu zoveel heviger was dan de eerste. Ik heb hem laten weten dat ik nog steeds vertrouw op m\'n zelfgenezend vermogen en dat ik goed luister naar mijn lichaam. Hij kon niets anders doen dan mij te waarschuwen voor nieuwe opvlammingen in de toekomst. Blijkt hij ook nog eens een voorspeller te zijn!-:) Jacques
|