Deze dankbetuiging kwam binnen op de website en ontroerde mij. Dit geeft precies weer waarom ik in mijn boek ook het taboe op de dood aan de orde stel. Jannes Koetsier

Mijn man is twee jaar geleden overleden aan een hartstilstand bij mij in de auto.Wij waren op weg naar de huisartsenpost. Ik wist meteen toen het gebeurde, dat hij overgegaan was. Het was zo vredig en stil tussen ons. Dus heb ik besloten, dat ik naar huis ging en dat heb ik ook gedaan. De overburen hebben toen 112 gebeld en achteraf heb ik dat heel erg gevonden. Ze hebben hem op straat gelegd en gereanimeerd totdat ik zei: Stoppen nu.

Al het "mooie" tussen ons was verbroken. Dus het artikel wat ik vanmorgen las in Dagblad van het Noorden van u heeft mij zo goed gedaan. Men mag inderdaad niet meer waardig sterven. Dat ik nu alleen ben valt niet mee, maar ik ben blij,dat ik niet naar een verpleeghuis hoef en hem daar moest zien zitten of hangen. Eindelijk kan ik mijn hart eens luchten tegen iemand die weet wat ik bedoel. Mijn hartelijke dank daarvoor.

Vriendelijke groeten,
Elles Thier

<<Terug