Als fysiotherapeut help ik oude mensen met revalideren. Mijn buurman, de heer Windig, is 86 jaar en nog zelfstandig. Zes jaar geleden vroeg hij of ik hem wilde helpen. Hij had in zijn dikke darm kleine poliepjes zitten die konden ontaarden in kanker. De chirurg wilde zijn dikke darm eruit halen. Mijn buurman vroeg zich af wat de gevolgen van zo’n operatie zouden zijn. En hoe moest het daarna met de kunstmatige opening, de stoma?

Ik vroeg hoe het in het algemeen met hem ging, want ik wist dat hij twee jaar terug een TIA, een kleine hersenattack, had gehad. Hierdoor had hij wat moeite met spreken. Het ging verder best goed. Hij kon zich alleen goed redden. Ik ging met hem mee naar de volgende afspraak met de chirurg om hem te helpen met zijn vragen. Ik vroeg aan de chirurg of zo’n zware operatie voor iemand van 80 met een slecht hart en waarschijnlijk matige hersenvaten niet erg riskant was? Hij keek verbaasd in het dossier: hij dacht dat meneer Windig niet ouder dan zeventig was.

Hij gaf toe dat het voor een oude man wel een heel gedoe zou zijn om te leren omgaan met de stoma-zakjes. Hoe groot het risico van ontaarding in kanker van de poliepen was, kon hij niet met zekerheid zeggen. Dat kon nog jaren goed gaan. Ook gaf hij toe dat de operatie riskant zou zijn. Toen ik hem vroeg of hij zelf voor deze operatie zou kiezen als hij mijn buurman was, wilde hij daar geen antwoord op geven. Duidelijk was dat hij aarzelde. 'Ik zal er nog eens rustig over nadenken, bedankt voor uw moeite dokter', zei meneer Windig bij ons vertrek.

Op de terugweg vroeg mijn buurman wat ik zou doen. Ik heb gezegd dat ik die operatie niet zou willen. 'Ik ben blij dat je dat zegt jongen, want ik denk er precies zo over nu ik dit allemaal gehoord heb. Bovendien moet ik toch een keer ergens aan dood gaan'. In de afgelopen zes jaar, na het bezoek aan de chirurg, heeft de maagdarmarts twee keer poliklinisch een te grote poliep verwijderd. Het gaat nu redelijk met meneer Windig, hoewel zijn geheugen wel wat achteruit gaat. Maar hij redt zich nog steeds met hulp van de wijkzuster, die eens per week zijn medicijnen voor hem klaarlegt.

<<Terug