Uit de TAO VAN LEIDERSCHAP: De wijze leider dringt de groep geen persoonlijke aspiraties of waardestelsels op. Zo'n leider volgt de bewegingen van de groep en staat open voor alles wat er gebeurt. Leven en dood vormen tezamen het bestaan. Het ontkennen van één van hen leidt tot ontkenning van het bestaan en creëert spanning. Spanningen zijn er de oorzaak van dat mensen op kritieke momenten fouten maken. Fouten zijn gevaarlijker dan het bestaan zelf.

Embryoselectie, de ethische en de financiële kant, waarom horen en maken we dit onderscheidt niet terwijl de financiële kant vast ongemerkt op de achtergrond meespeelt. We moeten de gedachtenvorming zuiver houden.

De ethische kant: Ik vind het onwenselijk en onethisch dat een overheid meent te moeten beslissen voor haar burgers of zij mogen kiezen voor embryoselectie. De taak van de overheid is om goede volledige voorlichting door de aanbieders van diensten verplicht te stellen. Dat doet zij voor vrijwel alle producten en diensten, waarna de burger in eigen verantwoordelijkheid keuzes maakt.  Bijvoorbeeld de volgende informatie: IVF na embryoselectie is tot nu toe in Maastricht in 17 procent van de gevallen bekroond met een zwangerschap. De kans op ernstige ziekte x, y of z,  zal bij uw kind als het het verkeerde gen heeft x-aantal procent  zijn. De kans dat u een kind verwekt met het verkeerde gen is y procent.

Er zijn dit wetende in principe drie mogelijkheden om hiermee om te gaan. 1. Embryoselectie. 2. Prénatale diagnostiek met eventueel een abortus als het kind de ziekte heeft of waarschijnlijk later zal krijgen. 3. Geen medische bemoeienis, wetende dat een eventueel gehandicapt kind behalve zorgen vaak ook liefde brengt. Het moet een ieder toch duidelijk zijn dat dit volstrekt persoonlijke keuzes zijn, waarop persoonlijke visies op leven en dood, geluk en liefde, religie en materie, etc van invloed zijn. Niemand wil toch dat de overheid dit voor je beslist. De ethische discussie is ook al een nondiscussie omdat we over de grens wel terecht kunnen voor embryoselectie.

De financiële kant: Embryoselectie is dus een medische mogelijkheid die voor sommige mensen een zegen is en dus in de zorgpolis thuis hoort. Het valt niet uit te leggen dat kostbare geslachtsombouw operaties en behandelingen van een fysiek gezond mens, die meent in het foute lichaam te zitten, door het collectief worden vergoed en embryoselectie niet. Het zelfde geldt voor twintig jaar slikken van dure cholesterol pillen vanwege het statistische gegeven dat men dan gemiddeld een half jaar ouder wordt. Hier valt echter wel een zakelijke grens te trekken zoals dat ook voor andere medische verstrekkingen gebeurt. Onder een kans van bijvoorbeeld 5 % op een kind met het verkeerde gen en onder 10 % kans op het dan ook nog krijgen van de ziekte, wordt de embryoselectie niet collectief vergoed. Dit zijn uiteraard voorbeeld percentages waarvan de hoogte beïnvloed kan en mag worden door hoeveel geld we samen hiervoor willen inleggen. We willen immers onze ouderen ook goed verzorgen en dat kost veel geld. Er zijn meer luxe medische voorzieningen die niet in de zorgpolis zitten. Een te laag risico op een ziekte met behulp van embryoselectie willen voorkomen, is ook luxe. Bovendien is dat miskenning van de kern van het bestaan dat door leven en dood samen gevormd wordt. Miskenning van deze kern van ons bestaan leidt overigens tot miljoenen andere euro's slecht besteed collectief geld.