Onlangs vroeg iemand mij wat ik als kritisch arts van euthanasie bij dementie vind. Dit heeft weinig met kritisch zijn op het medisch bedrijf te maken, maar is een heel persoonlijke vraag, waarop ik eerlijk zal ingaan.

Laat ik eerst melden hoe ik als huisarts in de tijd voor de euthanasie-wet er mee omging. Ik heb in die tijd één keer actieve euthanasie bij terminale kanker na herhaald en nadrukkelijk verzoek uitgevoerd. Daar kwam toen nog geen tweede arts ter controle aan te pas. Ik vond dit heel moeilijk maar heb er nooit spijt van gehad. Veel vaker pasten ik en mijn collega's palliatieve sedatie  toe. De terminale patiënt met behulp van sterke pijnstillers en slaapmiddelen zo min mogelijk laten lijden. Als we dat goed deden was er zelden behoefte aan actieve euthanasie.

Wat zou ik nu als mogelijk toekomstig dementie-patiënt maar ook als arts gewenst vinden? Zou ik als zwaar demente die nergens meer weet van heeft, onzindelijk is en gevoerd moet worden aldus langzaam willen wegteren of niet?

Ik zou het volgende willen: Voor de dementie een euthanasie-verklaring maken die over deze situatie gaat, samen met mijn kinderen die voor accoord zouden moeten tekenen omdat ik in die situatie zelf samen met de arts niet meer kan beslissen. Ik ben immers dan niet meer aanspreekbaar. Als ik dan zo dement ben en mijn kinderen zouden nog steeds alle drie mijn wens uitgevoerd willen zien en voor mij moeten beslissen, dan hoop ik dat de arts mij dan aan mijn verdiende rust wil helpen. Helaas volgens de wet mag de arts dit niet doen omdat het niet mogelijk is om van mij op dat moment deze wens herhaaldelijk en nadrukkelijk te vernemen. Het is toch triest dat een zo zorgvuldige aanpak door de familie, door artsen niet gehonoreerd mag worden.