Ik ben al een paar maanden erg moe. De huisarts had snel in de gaten wat er aan de hand was; een te snelle hartslag. Toen de pillen niet hielpen kwam ik bij de cardioloog. Hij liet me 24 uur met een hartslagregistratiekastje lopen om erachter te komen wat de oorzaak van mijn ritmestoornis was. De pillen die ik daarna kreeg hielpen ook niet. Op een dag komt onze nieuwe buurvrouw Ans kennismaken.

Ik hijs mezelf overeind van de bank, geef Ans een hand en vraag of ze koffie wil. 'Ik zie dat je moe bent. Kom anders van de week een kopje koffie bij mij drinken', zegt Ans. Twee dagen later ben ik een dag vrij en ga ik bij Ans op de koffie. Het is een leuk mens, ik voel me al snel vertrouwd en praat veel.
'Ik heb het de laatste maanden best moeilijk door die vervelende hartstoornis. Ik loop al bijna een half jaar bij de cardioloog, maar dat helpt tot nu toe niks.'
'Dat je dan toch nog steeds werkt?'
'Ik wil Martha en Greet niet in de steek laten, mijn collega’s. We hebben zo’n leuk team met z’n drieën. Een jaar geleden hebben Martha en ik de tent een maand met z’n tweeën moeten draaien en hadden we het heel moeilijk, vandaar.'
'Vandaar?'
'Voordat Greet kwam, was Magda de collega van Martha en mij. De M en M’s noemde iedereen ons.'
'Is Magda wat anders gaan doen?'
'Uh…. nee, Magda is overleden.'
'He meid, wat naar!'
'Het was vreselijk. Het was mijn dag met Magda. Ineens zakte ze in elkaar en rolde van haar stoel. Ze was lijkbleek, keek me nog één keer wazig aan en leek toen niks meer te zien. Ik schudde haar heen en weer. Ze ademde niet meer. Ik schreeuwde om hulp. Iemand begon hartmassage. Ik was volledig overstuur. Ze hebben me naar huis gebracht. Ik kon geen woord meer uitbrengen. De volgende dag ben ik weer naar kantoor gegaan.'

Verbaasd luister ik naar mezelf. Zo heb ik dit nog niet eerder aan iemand verteld. Tranen prikken in mijn ogen. Ans heeft het in de gaten en slaat een arm om me heen. Dan hou ik het niet meer en huil vreselijk. Na misschien wel een half uur bedaar ik. 'Dat lucht op' zegt Ans. 'Het lijkt wel of je er niet eerder over gepraat hebt.'
'Dat is ook zo. Het werk ging door. We konden moeilijk jankend op ons werk zitten.'
'Ik vind het een eng verhaal. Je zou er bang van worden als je zoiets van dichtbij meemaakt.'
'Dat is zo, ik voel me ook bang', zeg ik snikkend. De volgende huilbui dient zich aan. Weer thuis voel ik me moe maar opgelucht. Op de bank val ik direct in slaap. Ik word na een uur wakker en voel me anders. Verbaasd tel ik mijn polsslag: 70 slagen per minuut. Er is een wonder gebeurd. Kan dat echt zomaar? Ja, kennelijk wel. Het was kennelijk mijn angst die op mijn hart was geslagen.

<<Terug