In 1985 verzocht ik mijn huisarts om kalmerende middelen die hij weigerde. Ik was te jong zei hij. In feite had ik toen een eerste inzinking. Daarna kreeg ik allerlei lichamelijke klachten. Ik woog nog maar 40 kg en kwam financieel en sociaal in de problemen. Ondanks dat stelde mijn arts geen correcte diagnose. Totdat ik van de gemeentearts naar het RIAGG moest voor een onderzoek. Dat was in 2000. Diagnose: PTSD, angststoornis, depressie en mogelijk permanent beschadigd geheugen door traumatische ervaringen in jeugd. Ik was toen al 40.

Toen ik mijn arts hiermee confronteerde was alles wat hij zei: maar je bent maar 3 keer geweest. En dat terwijl ik er als een junk bij liep, ongeschoren, kapotte kleren e.d. Hij zag niet dat ik naar de haaien ging. Het RIAGG wilde medicijnen voorschrijven wat ik weigerde. Ik zou niet meer kunnen genezen, alles bij elkaar bestonden de klachten al te lang (vanaf mijn 5e). Mijn arts heeft nimmer lichamelijke klachten laten onderzoeken.

Binnenkort wordt ik 49. Ik heb nimmer medische hulp gekregen, ben meer dan 20 jaar van mijn leven kwijt, niets kunnen afmaken, weeg thans 53 kg, ben nog steeds ziek, heb nog steeds allerlei klachten en ben 8 maanden geleden bij mijn arts geweest die weer niets deed, alleen mij aanmelden bij het RIAGG. Heb ondertussen niet alleen angst, ptsd en depressie, maar ook rouw, geheugenverlies, zwakte ed. Nog steeds niets vernomen van het RIAGG. Zit door de hele zaak in de schulden, raakte bijna mijn flat kwijt, de hele familie kijkt op mij neer, leef alleen. Ten einde raad vroeg ik het sociaal raadsliedenwerk om hulp ivm finaciele kwesties. Ik had moeite met lezen en kon niets meer volgen. Overigens zit ik op mijn botten, iedereen ziet dat mijn benen te dun zijn, mijn arts zegt dan alleen maar dat hij ook mager is !!! Veel lichamelijke klachten zijn gevaarlijk zoals wakker worden en je armen niet kunnen bewegen. Ooit merkte hij op: oh..van alles wat. tot dusverre nog nooit verwijskaart voor specialist gekregen. Heb er ook geen zin meer in. Misschien een second opinion om mijn huisarts mee te confronteren, maar meer ook niet. Immers, ik word binnenkort 49 jaar, over nog een jaar 50 !!, Abraham dus, waarom zou je je dan nog druk maken.

Frans Smith