Telkens weer verbaas ik me over tekortkomingen in communicatie in de zorg. Zelf werk ik in de zorg en ben een mondig persoon. Daardoor ben ik helaas al vaak aan het dokteren met mijzelf alvorens een arts te bezoeken. Het valt me op dat zij denken dat ik wel de oorzaak weet van mijn klachten: 'waar denk je zelf aan?', vragen ze. Nou ik ben geen dokter!

In het ziekenhuis trof ik een botte uroloog die me niet eens aankeek. Hij keek eerst  naar het scherm en begon al te schrijven, totdat hij mijn assertieve non-verbale houding in de gaten kreeg en vroeg of hij zich al had voorgesteld... Nee dus. Tenslotte verwees hij me door voor een CT-scan. Dat terwijl er nog helemaal geen andere specialistische onderzoeken waren gedaan. Na het gesprek dacht ik 'dit doe ik niet'. Ik liet me op de bellerslijst van de arts zetten zodat ik hem dit kon voorleggen. Ondertussen kreeg ik een oproep voor de CT-scan waarin stond dat ik een contrastvloeistof in mijn arm zou krijgen.

Een vriendin overtuigde me dat de arts misschien dacht zorgvuldig te handelen alvorens eerst allerlei kleine onderzoeken te doen. Tja, dat kan ook... Tenslotte zijn de klachten al drie maanden aanwezig en ik ben nog net 40 jaar. Oké, ik de belafspraak met de arts weer afgebeld.

Vervolgens belt hij me toch. Hij wilde me de uitslag van urine en CT-scan geven. Ik herhaalde wat hij zei: 'U wilt de uitslag van urine en de CT-scan geven?'. Ik hoorde een twijfel in zijn stem, hij vroeg of hij de juiste mevrouw had. Ja, dat had hij. Ik vertelde dat ik de CT-scan drastisch vond en daarvoor op zijn bellerslijst was gezet, maar deze ook alweer had afgebeld. Ook vertelde ik dat ik nog geeneens door de scan was geweest. Hij reageerde flauwtjes en vroeg niet naar het waarom. Belachelijk, alsof ik geen gevoel en recht op uitleg heb!

De röntgenafdeling vertelde me dat ik de contrastvloeistof moest innemen, maar daarover stond niets in mijn brief, dus was ik gekomen dan hadden ze niets kunnen beginnen. Zulke onduidelijkheden onderling dat je vertrouwen in deskundigheid van het ziekenhuis zeer in twijfel worden getrokken. Je moet mondig zijn anders kan het je zuur komen te staan.

Helaas zijn de artsen die met gevoel en belangstelling voor hun patiënten optreden spaarzaam. En helaas zijn de artsen nog te autoritair. Ze denken dat ze god zijn,maar dat moet maar eens snel ten einde worden gebracht!

Margreet