Tunnelvisie is belangrijke foutenbron, micro en macro, in en buiten het medisch circuit.

Veel foute beslissingen en verkeerd beleid komen tot stand door tunnelvisie.
Zowel individuele personen als instanties herkennen hun tunnelvisie niet of te laat.
Alvorens voorbeelden te noemen, eerst de vraag wat tunnelvisie is en hoe het werkt.

Eigenlijk is tunnelvisie een vooroordeel of anders gezegd een te snelle onvoldoende onderbouwde conclusie waaraan wordt vastgehouden. Gegevens die niet passen bij het ingenomen standpunt worden dan terzijde geschoven of afgedaan als onbelangrijk. Soms is er sprake van onbedoelde kortzichtigheid, maar veelal spelen belangen een rol zoals angst voor gezichtsverlies of belangen die te maken hebben met posities of met geld.

Medische voorbeelden op micro-niveau zie ik regelmatig via de meldingen op degezondepatient.nl.
Voorbeelden:
De huisarts die bij koorts niet goed doorvraagt vanwege de te snelle gedachte het zal wel griep zijn.
De chirurg die de naadlekkage na maagverkleinings-operatie veel te laat vaststelt omdat hij niet wil zien dat hij de operatie niet optimaal uitvoerde.

Macro voorbeelden:
Een minister die het landelijk electronisch patientendossier doordrukt en de bezwaren te makkelijk afdoet met nog complexere extra maatregelen.
Diezelfde minister die het land opzadelde met miljoenen ongebruikte griepvaccins doordat hij niet verder wilde kijken dan het commercieel beïnvloedde advies-circuit.
Een andere minister die vasthoudt aan een kostbaar, complex, foutgevoelig systeem voor kilometerheffing, terwijl het veel simpeler en goedkoper kan via onze kilometerstanden of de brandstofaccijns.
Een gemeenteraad die persé een metrolijn wil en dus risico's en kosten niet juist inschat.

Wat is zelfreflectie toch moeilijk.