In dagblad Trouw van 1 maart staat een behartigenswaardig artikel van Jelis van Leeuwen, maatschappelijk werker, waarin u wordt opgeroepen na te denken over wat u zou willen als u door hersenschade blijvend in coma geraakt zou zijn. Als in zo’n geval niemand van uw naasten zeker weet wat u gewild zou hebben, dan beslist de dokter of verdere behandeling zinloos is of niet. Het helpt dan uw naasten als er een duidelijke schriftelijke verklaring van u is, waaruit blijkt wanneer u behandeling (sondevoeding, infuus, antibiotica, beademing, reanimatie, etc. etc.) gestaakt zou willen hebben.

Discussie
De publieke discussie zou meer moeten gaan over de grenzen van de medische macht en de ethiek rond bepaalde medische handelingen. Is het eigenlijk niet vreemd dat we ons moeten indekken met een schriftelijke verklaring tegen ongewenst medisch handelen? Honderden slachtoffers van te lang doorgevoerde reanimatie verkeren jaren in een vegetatieve toestand voor hun lichaam mag sterven. De Nederlandse Hartstichting steunt nog altijd het beleid dat ambulance personeel voorschrijft om altijd te reanimeren ook als het slachtoffer een duidelijk zichtbare reanimeer-mij-niet-badge draagt. Of we willen of niet, we betalen verplicht mee via de zorgwet en AWBZ aan deze medische handel en wandel. Op steeds meer plaatsen hangt tegenwoordig een AED (ook gesponsord door de Hartstichting - cardiologenclub)  zodat er nog meer gereanimeerd kan worden. Reanimatie na vijf minuten hartstilstand leidt bij zogenaamd succes vrijwel zeker tot een leven als kasplant. Onderzoek naar het werkelijke aantal dankzij de AED gezonde binnen vijf minuten gereanimeerden ontbreekt. Wellicht zou met dergelijk onderzoek blijken dat honderdduizend AED-apparaten per jaar één mens terughalen naar een werkelijk gezond leven. Ook de AED-handel pikt haar graantje mee. Alsof een vegetatieve comateuze toestand iets is dat ons als een ziekte of ongeval helaas overkomt, zo praten artsen en beleidsbepalers er over. Een vegetatieve toestand is per definitie het resultaat van medisch handelen. Bij dieren kennen we dit niet als natuurlijk fenomeen ten gevolge van ziekte of ongeval.  De term ‘vegetatieve toestand’ zou vervangen moeten worden door ‘reanimatie-slachtoffer’.

Wat ligt ten diepste ten grondslag aan deze waanzin?

Zo lang mogelijk leven is heilig, de dood is taboe, tenminste als het over mensenleven en mensendood gaat. Deze indoctrinatie is voor een groot deel gevoed door het medisch bedrijf. Honderd jaar geleden dacht men immers heel anders over leven en doodgaan. Veiligheid en gezondheid zijn de beste verkoop argumenten voor heel veel commercie. Hoe zal dat straks gaan in commerciële ziekenhuizen waar de arts beslist over het tot stand brengen en beëindigen van de zogenaamde vegetatieve toestand? Het maatschappelijk belang van het leven weegt zwaarder dan het zelfbeschikkingrecht, zo oordeelde de rechter in een euthanasie-zaak. Artsen hebben de wet aan hun kant, maar zullen wel steeds meer in een vreemd conflict van belangen met familie en werkgever-ziekenhuis komen.