Bij de twee huisartsen die mijn opgejaagde schildklier niet herkenden? Of bij de apotheker die vol schuldgevoel en met honderd excuses aan de deur stond nadat ik had gebeld over de te grote dosis antibiotica voor mijn baby? Of bij de orthopeed die mijn dochtertje van vier niet eens haar schoentje liet uitdoen om te kijken waarom ze zo'n pijn aan haar voetje had? Bleek ze een ernstige aandoening te hebben. Of bij de gynaecoloog die de symptomen van mijn mola zwangerschap niet herkende? Bij de vervangende huisarts die zei dat coeliakie niet bij volwassenen voorkomt, alleen bij jonge kinderen? Bij de afdelingsarts in het ziekenhuis die me aansloot op weeënremmers waar mijn hart van op hol sloeg zodat de verpleegkundige me op eigen verantwoording er weer af moest halen? Of bij de kinderarts die weigerde de amandelen van mijn jongste te verwijderen omdat ze nog te jong zou zijn en hij pas wakker werd van een telefoontje van de consultatiebureau-arts die hem vertelde dat het kind niet groeide door haar chronisch ontstoken klieren? De reumatoloog die alles op de grote hoop gooide en me triomfantelijk de diagnose 'fibromyalgie' ("leer er maar mee leven en wees blij dat je niet hebt wat de patiënten in de wachtkamer hebben") toeriep, terwijl later bleek dat ik allergisch en intolerant was voor bepaalde voedingsmiddelen?

Vertrouwen had ik in ze allemaal, maar inmiddels weet ik beter. Zoals er slechte bakkers en leraren zijn, zijn er ook slechte artsen, sommigen ongeïnteresseerd, anderen slecht onderlegd of kortzichtig. Ik ben een mondige patiënt geworden in de afgelopen 20 jaar, iemand die haar mond opendoet en kritisch is. Een harde leerschool gehad...

Fransje